اسیر نان

« به قول مولوی "آدمی‌ اول اسیر نان بود" اول باید شکم سیر باشد، بعد انسان دنبال ایمانش‌ می‌رود این که می‌گویند "شکم گرسنه ایمان ندارد" یک حرفی است ، یعنی‌ اول باید شکم سیر بشود تا بعد انسان بتواند دنبال غریزه ایمان برود. بگویید "ایمان خودش غریزه است" ، غریزه باشد ، ولی اساس این است‌ که اول باید شکم سیر بشود جاه و قدرت و پست و مقام و همه اینها بعد از این است که شکم سیر باشد. آدم وقتی که شکمش گرسنه است ، جاه می‌خواهد برای چه ؟ مقام می‌خواهد برای چه ؟ پست می‌خواهد برای چه ؟ برتری یعنی چه‌ ؟ اول شکمش باید سیر شود؛ حتی عامل جنسی هم همین طور است انسان بعد از سیری شکم ، به دنبال این عواطف می‌رود اگر شکم گرسنه باشد ، ممکن است‌ یک کسی تا آخر عمرش هم همسر انتخاب نکند ، چون در درجه اول باید دنبال‌ نان برود.

می‌گفتند جوانی عاشق شده بود ، زندگیش را پدرش تامین می‌کرد و هنوز گرم‌ و سرد دنیا را نچشیده بود ، پدرش را می‌دید که راجع به این مسائل خیلی بی‌ تفاوت است ، فکر می‌کرد که عقل پدرش نمی‌رسد و اصلا پدرش درک ندارد ، می‌گفت : " چرا پدرم عشق را نمی‌فهمد ؟ عاشقی را نمی‌فهمد ؟ " روزی پدرش‌ را به ملامت کشید و از آن عوالم عشق خودش چیزی با او در میان گذاشت ، گفت‌ :

جان پدر! تو جلوه خوبان ندیده‌ای؟
روی چو ماه و زلف پریشان ندیده‌ای؟
ننشسته‌ای به گوشه‌ای از درد عاشقی؟
آن دم ز در رسیدن جانان ندیده‌ای؟

خیال می‌کرد پدرش این چیزها را نمی‌فهمد و ندیده پدرش گفت :

جان پسر! تو سفره بی نان ندیده‌ای
جنگ عیال و گریه طفلان ندیده‌ای
ننشسته‌ای به گوشه‌ای از درد قرض خوار
آنگه ز در رسیدن مهمان ندیده‌ای

اگر اینها را ببینی عاشقی را فراموش می‌کنی. گرسنگی مساله‌ای است که اگر پیدا شد ، آدم همه چیز را فراموش می‌کند ، عشق را ، ایمان را ، علم را ، هنر و زیبایی را فراموش می‌کند پس انسان‌ در درجه اول نگاهش به مسائل اقتصادی است آنجا که عقربه مسائل مربوط به‌ شکم تغییر کرد ، خواه ناخواه - چون این شرط اولی حیات است - همه چیز باید از آن تبعیت کند . پیغمبر هم که فرمود : " « من لا معاش له لا معاد له » " معنایش این است که اگر معاش نباشد ، معاد نمی‌تواند وجود داشته‌ باشد. »